Zien we hier het opstaan van het volgende grote Nederlandse literatorgische talent? Wat het ook moge zijn, het wordt de hoogste tijd dat hij de speeltuin der Filosofie verlaat en echte teksten gaat schrijven.

Hoe mooi Velleman’s kinderen ook is geformuleerd, het geeft eens te meer weer het probleem van de hededaagse filosofie weer: men stelt zich vragen waar elders in de wetenschap reeds een empirisch antwoord op gegeven is. De vraag is gesloten en heeft het wijsgerig domein verlaten. Tijd om iets anders te gaan doen.

Het is alsof er een filosoof opstaat en een prachtige verhandeling begint over de liefde en haat tussen objecten die de onderlinge aantrekkingskracht bepaald. Terwijl het slechts over de doodgewone zwaartekracht gaat.

Zo ook in dit geval. Het antwoord op de vraag hoe kunnen mensen emotioneel worden van boeken en films, wordt eenvoudig door de neurologie beantwoord. Het lymphisch systeem in ons brein dat emoties veroorzaakt ziet geen verschil tussen werkelijkheid en ingebeelde werkelijkheid. Du moment dat je je inbeeld dat dat wat je leest of bekijkt werkelijk zou kunnen zijn, op dat moment reageer je emoties.

De invloed van kunst en literatuur beperkt zich dus tot die mate waarin zij de toeschouwer weet te overtuigen om het ongeloof in de werkelijkheid even op zij te zetten en zich in te beelden alsof het voorgestelde werkelijk is. Standaard onderdeel van de wijsgerige propedeuse overigens, althans in de goede tijd dat kwaliteitsprofessoren zoals Jan Bransen daar nog enige vinger in de pap te steken had.

Dat sommige mensen geroerd raken door saaie, overloze lappen tekst over Anna Karina, of juist op sentimenten inspelende Hollywood meuk, zegt meer over de neurologische opbouw van hun brein, dan de daadwerkelijke kwaliteit van het geproduceerde.

Dus een advies aan de auteur, die ik verder ook niet ken, begin zo snel mogelijk aan maatschappelijke relevante teksten. Dat wil zeggen teksten die harde pegels opleveren.