Tue 23 Aug 2005
Hebben julie nou echt niets te melden over de geliefde beroepsgroep van psy’s en het feit dat ze een man een jaar lang kunnen missen..?
Is het niet heerlijk als iemand meer dan 12 maanomwentelingen lang aan je ontbreekt? Hoe smartelijk, intens en vurig openbaart deze emotie zich! Hoe smachtend verteert de hartstocht je in deze zachte waan! Hoe driest vergooit men zich aan herinneringen mild en zoetgevooisd?
Hoe weelderig de gedachten druisend in de rondten en hoe stil het afscheid en verdriet en leegte vol van jou..
En wat - wat gebeurt er na dat jaar?
August 23rd, 2005 at 1:57 pm
Tja, wat kunnen wij er nu nog over zeggen, behalve dat je ze goed voor de gek kunt houden?
In mijn ervaring gebeurt dat ook heel veel. Bijna iedereen liegt tegen de psycholoog. Om gek van te worden.
August 23rd, 2005 at 2:19 pm
Stel je voor, stel je voor dat iedereen altijd werd teruggevonden, dat iedereen altijd weer thuis kwam, dat iedereen altijd gezond zou blijken en alle mysterieen ontrafeld.
Stel je voor dat onze geest alles zou maken dat wij wensen en alles creeert dat ons hartje begeert. Hoe snel zouden we dan niet het commando overnemen en spanning en overrompeling en hartverscheurende emoties opwekken?
Hoe intens is niet het gevoelsleven van de Scandinavier die zwijgt?
Maar is niet de vraag veeleer hoe zeer wij zouden willen lijden, lachen en onversaagd niet avontuur verwachten?