Wat een wijze om je Zondag te besteden!

Ondanks dat ik in het gezelschap van een half dozijn ontbloesemende, toppende NLP-chirurgijnen wist te verkeren leek het mogelijk in sferen te geraken waar reeds de Griekse tragedies commentaar op hebben geleverd.

Want hoezeer eenieder vrolijkheid veroverd heeft en elke dag maar weer de glimmende lach op het aangezicht zal toveren - het moet gezegd - op dat moment dat de Kunstenaar zich uiten zal, schokt het lichaam en knijpen de oogjes samen. Bij sommigen onder de onzen.

“Want wie o wie is die Meester die het gras groen maakt - en dat voor onze voetjes weet weg te maaien?”

Ach - hoezeer werd ook ik hard aangepakt en door elkaar geschud! Terwijl de woordenstroom zich niet aflatend aan mij voordeed werkte de penseel zich de problemen in en leek de zachtheid zich voluit te vergeten.

Hoezeer hoorde de dag de gilletjes als “Ik kan het niet!” en “Wat is dit voor onzin!”

Maar de dag zij smulde stil en deed haar ogen toe - berustend al haar tijd te nemen. En terwijl die dag verstreek veranderde de mens die woedde, die mens die kritisch keek. En elk moment dat die mens verstreek veranderde het werk dat hij op Zondag maakte.

En hij keek opnieuw - met een ander gezicht - en begon te zien dat het goed was.

Welk een wijze - om te schilderen in transe!

Popularity: unranked