Nu Mark zijn Nemesis eruit heeft geschopt - zoals immer een teken van zwakte want met zijn postuur had hij toch moeten blijven likken - is het wachten op de dood van de Partij. Hansjepansjewiegeltje annuit coeptis ergo eerst gaan we leuk ruziemaken.

Wat is dat toch - die zwart-wit-tv conservatieve inslag die respect oplevert ten koste van verandering? Waar o waar vindt men nog het progressieve karakter van de Partij terug? Of is slechts respect verwerven voor de jasjesdasjes al genoeg..?

Of is de politiek een steekspel op tv en een rem op de economische expansiedrift die ons eigen is..?

“Nee toch zeker!” Er is, hoop ik vurig, toch nog ergens iets van (on)diep karakter en een eigen stem in de polis van Den Haag. Waar bestaan die allerkleinsten der Partijtjes voor dan voor geloof en bestemming. Volharding en inborst..

Ergens? Vechters tegen onrecht en extreem recht? Dan moet het onze Mark wel zijn.

Mark, jij bent de grote held. Nu hoeft niemand meer te sidderen voor de vitriool-wasemende vuurangel van Geert de Wilde en voor de penetrante drakenslangen van die Freiheitspartei die Den Haag lamleggen.

Rita gaat wel even op hem zitten.