Ach en wee. Het is niet te geloven dat de Nederlandse pers weer kwakkeloos het Ministerie van Oorlog napraat. Het vriendelijke vuur dat twee van onze helden heeft gedood was een ongeluk, een vergissing, een “waar gehakt worden vallen spaanders”. Maar niets is minder waar. De Talibaan gebruikt gewoon een standaard militaire strategie. Wanneer de vijand met twee groepen door een klein gebied trekt, dan probeer je die groepen bij elkaar te drijven en ga je vanuit het midden beide kanten op vuren. Het resultaat? Beide partijen gaan schieten. Jij duikt in je schuttersputje en wacht tot de kogels aan de andere kant bij de goede vrienden uitkomen. Het gevolg is dat beide eenheden denken dat de vijand schiet, maar feitelijk schieten ze op elkaar. Dat is ook de reden dat ze nu opeens claimen dat de Talibaan zo sterk was. Dat was niet zo, maar omdat je tegen je eigen leger vecht komt het opeens een stuk sterker over.

Wat er dus echt aan de hand is, is amateurisme door de Nederlandse generale staf die zo stom is om in een klein gebied twee onafhankelijke groepen te laten opereren. Vandaar dat het opeens “per ongeluk” moet zijn, want de hoge ooms zijn zich aan het indekken voor de feitelijke schandalige slechte planning. Veel plezier met de doofpot jongens! Ik denk dat we over een jaar of vijf wel een rapportage hierover bij EenVandaag zien. Tot die tijd gaan we Afghanen leren vechten. De vraag is alleen welke.